Viðmælt verður, at tú hyggur eftir filminum, áðrenn tú lesur víðari:

Filmurin er deildur upp í tvey. Í fyrsta parti verður hyggjarin spurdur “sært tú?” ímeðan ein vanligur skúladagur hjá Marko verður vístur. Tá skúladagurin endar fær hyggjarin at vita, at meðan Marko hevði ein vanligan skúladag, bleiv ein floksfelagi happaður. Hyggjarin fær síðani innlit í, hvat hendi rundanum Marko, men sum hyggjarin ikki gjørdi sær far um.

Flokkurin hevur dugað sera væl at lýst, hvussu torgreidd og duld happing kann vera. Bæði fyri børn og vaksin. Happing á netinum og happing andlit til andlits hongur aloftast saman, men kann vera sera torfør at fáa eyga á, tá okkara fokus liggur aðrastaðni. Har er nógv meira sum gongur fyri seg, enn vit gera okkum far um, og tí krevur tað, at vit hyggja og síggja.

– Og mest týdningarmikla av øllum: eru vit vitni til happing, skulu vit siga frá.

Vit ynskja 8.a í Hoyvíkar skúla hjartaliga til lukku við avrikinum og takka fyri øll uppskotini, sum eru komin inn. Okkara ungu hava stórt rós uppiborið, og eru vit errin at síggja, at vit hava so dugnalig ung, ið vilja arbeiða við hesum evninum.